اهل كاشانم.
روزگارم بد نيست.
تكه ناني دارم ، خرده هوشي ، سر سوزن ذوقي .
مادري دارم ، بهتر از برگ درخت .
دوستاني ، بهتر از آب روان .

« حجر الاسود » من روشني باغچه است .

اهل كاشانم
پيشه ام نقاشي است..

اهل كاشانم ، اما
شهرمن كاشان نيست .
شهر من گم شده است .
من با تاب ، من با تب
خانه اي در طرف ديگر شب ساخته ام .

زندگي رسم خوشايندي است .
زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد.

هر كجا هستم ، باشم ،
آسمان مال من است .
پنجره ، فكر ، هوا ، عشق ، زمين مال من است .

چترها را بايد بست ،
زير باران بايد رفت .
عشق را، زير باران بايد جست .
زير باران بايد با زن خوابيد .

ساده باشيم .
ساده باشيم چه در باجه ي يك بانك چه در زير درخت .

كار ما نيست شناسايي « راز» گل سرخ ،
كار ما شايد اين است
كه در « افسون » گل سرخ شناور باشيم .

كاشان ، قريه ي چنار ، تابستان 1343

تاریک دلمان پر نور صبح که می شود سرمان سنگین دلمان خاموش

                           (M.H.R )